عمومی

کلاس مجازی هم مداد و دفتر می‌خواهد

“حتی اگر درس آنلاین باشد ، کودک باید بنویسد و تا زمانی که او ننویسد مشکلی حل نمی شود ؛ جاهایی که کودکان نه تبلت دارند و نه تلفن هوشمند.” کودکی که نمی تواند در کف دست خود بنویسد. ”

این روزنامه به نقل از ایران تودی گزارش می دهد ایران “قبل از کرونا ، زمانی بود که ما شادی شروع یک سال تحصیلی جدید را با بچه ها ، هم کودکان از مناطق کم درآمد و هم کم درآمد ، تقسیم کردیم. اما کرونا ، علاوه بر همه مشکلاتی که ایجاد کرد ، نیازها را نیز افزایش داد. اگر می توان مدارس را با مجازی سازی آموزش تأمین کرد ، نیازهای دیگری نیز اضافه شد که به تلاش و تلاش بیشتری نیاز داشت. این نیازهای دوگانه حتی مشکلات بیشتری را برای خیریه های فعال در آموزش کودکان ایجاد کرد.

مونا معافی ، فعال اجتماعی گفت: “اولین مشکل ما این است که عموماً آنتن در مناطق مرزی وجود ندارد و شرایط زندگی مردم در سطحی نیست که کودکان بتوانند از تبلت استفاده کنند.” به ویژه در خراسان جنوبی و سیستان و بلوچستان ، جایی که بسیاری از کودکان به تلفن همراه دسترسی ندارند ، مناطق مرزی تحصیلات خود را از دست می دهند. خانواده ها و اهداکنندگان که توان مالی ندارند چقدر می توانند یک قرص دریافت کنند؟ سال گذشته ما آنتن موبایلی داشتیم که تبلت را ارائه و تحویل می دادیم و امکان برقراری ارتباط وجود داشت اما متأسفانه در خراسان جنوبی و سیستان و بلوچستان این امکان بسیار کم است. دوستانی که سال گذشته در آنجا معلم بودند بچه ها را بر اساس نمرات آنها جدا کرده و در خارج از منزل به آنها آموزش می دادند. بچه ها به صورت گروهی سه یا چهار نفره در صحرا و بیرون از خانه نشستند.

سال گذشته ما توانستیم کیف ها و برنامه هایی را برای کودکان تهیه و ارسال کنیم. ما حدود هزار کودک را در مناطق محروم کرمان ، همدان و حمیدیه خوزستان تحت پوشش قرار داده ایم ، اما متأسفانه هرچقدر که امسال درخواست کمک کنیم و توضیح بدهیم ، مردم می گویند امسال بچه ها به مدرسه و مدرسه نمی روند. به باید بگویم که آموزش آنلاین متعلق به شهرهای بزرگ است و امکان استفاده از جیب وجود دارد و ثانیاً ، اگر آنلاین باشد ، بالاخره کودک می خواهد بنویسد – و باید بنویسد. امسال ما با این مشکل روبرو هستیم و من همیشه تکرار می کنم که حتی اگر درس آنلاین باشد ، کودک نیاز به نوشتن دارد و تا زمانی که ننویسد مشکلی حل نمی شود ؛ اینها مکانهایی هستند که کودکان نه تبلت دارند و نه تلفن هوشمند. کودکی که نمی تواند با کف دست بنویسد. متأسفانه مشارکت های امسال بسیار کم بود و هزینه لوازم التحریر بسیار زیاد است ، از طرف دیگر ، خود مردم از نظر مالی وضعیت خوبی ندارند و نمی توانند به هیچ چیز کمک کنند. ما حتی گفته ایم که آنها برنامه های دست دوم را به ما می دهند که می توان از آنها استفاده کرد ، اما مشارکت آنها بسیار ناچیز است و آنها فکر می کنند دلیل آن آنلاین بودن مدارس است و نیازی به گفتن جایی نیست که کودکان در آن محروم هستند. حتی یک تلویزیون وجود دارد ببینید آنها چه خواهند کرد. یکی از بچه ها گفت: یک قلم ، یک خودکار و کاغذ به ما بدهید. من فرزندان خردسال را هم به برادران کوچکم و هم به بچه های روستایمان آموزش خواهم داد. “

اعظم حاجی یوسف ، مدیر یک موسسه خیریه که به آموزش کودکان کار و کودکان ساکن در مناطق محروم می پردازد ، گفت: “متأسفانه ، شیوع کرونا در کشور ما عدالت آموزشی را به ویژه در مناطق محروم کاهش داده است.” آموزش های مجازی با تعطیلی آموزش های حضوری جایگزین آموزش های مجازی شده است که باعث ایجاد مشکلات فراوان و حتی گاهی سردرگمی دانش آموزان و خانواده های آنها شده است. خانواده ها همیشه برای حفظ سلامت فرزندان خود از آموزش الکترونیکی و آموزش حضوری استفاده می کردند ، اما متأسفانه این امر به دلیل زیرساخت های نامناسب خسارت زیادی به دانش آموزان مناطق محروم وارد کرده و حتی گاهی اوقات دانش آموزان را مجبور به ترک تحصیل می کند. به مناطق. خیریه ها و خیرین در این زمینه با چالش های زیادی روبرو هستند. خانواده هایی که در مناطق محروم زندگی می کنند حتی در تأمین مایحتاج فرزندان خود نیز مشکل دارند. حال تصور کنید که چگونه این رایانه ها می توانند ابزارها و نیازهای یادگیری را برای فرزندان خود تأمین کنند. اگر این نیازها با هزار بدبختی و با کمک خیریه ها برآورده شود ، با سرعت ناهماهنگ اینترنت چه باید بکنند؟ اما آنچه واضح است این است که این شرایط دانش آموزان و والدین را ناامید می کند و ممکن است منجر به افزایش نرخ ترک تحصیل در دوران تاجگذاری شود.

خیریه ها نیز این روزها به دلیل کرونا ، بیکاری و نیاز به تأمین مواد غذایی و بهداشتی خانواده ها ، هزینه مدارس با مشکلات زیادی روبرو هستند که مشکلات موسسات را تشدید می کند. از سوی دیگر ، خود موسسات خیریه در وضعیت بد اقتصادی قرار دارند و در نتیجه ، خود خیریه ها در بحران جدی قرار دارند. “در هر صورت ، ما امیدواریم که دولت جدید بتواند این مشکلات را با فراهم آوردن زیرساخت های لازم برای آموزش چنین کودکانی حل کند.”

مجید احمدی نیا ، معلم و فعال عمومی نیز در این زمینه شغل جالبی دارد: «اولین مشکل ما گران بودن لوازم التحریر است. قیمت لوازم التحریر هر روز تغییر می کند. سال گذشته که می خواستم به هزار کودک افغان لوازم التحریر بدهم ، با مکان های مختلف تماس گرفتم و امسال قیمت ها بسیار بالا رفته است و سازمان های بزرگ و ثبت شده توانسته اند کمپین هایی را با مکان های بزرگ آغاز کنند. و لوازم التحریر را با تخفیف از مشاغل بزرگ خریداری کنید. برخی از لوازم التحریر کودکان به این صورت ساخته می شود ، اما مشکل اینجاست که تعداد خانواده های فقیر آنقدر زیاد است که با 500 یا هزاران لوازم التحریر نمی توان کاری انجام داد.

از سوی دیگر ، در طول این سالها آنقدر کمک های شخصی دریافت شده است و مشخص نیست چه اتفاقی افتاده است ، در بسیاری از موارد راه افزایش کمک ها و هزینه ها تا این حد نامشخص بوده است و مردم از آنچه اتفاق افتاده یاد نگرفته اند. آنها دیگر به پولی که می دهند اعتماد ندارند. به عنوان مثال ، تماس من با سیستان و بلوچستان هیچ ریالی افزایش نداد ، یعنی هیچ کس کمک نکرد. تنها چیزی که باید بگویم این است که من خودم شاهد بودم که یک خانواده ثروتمند در سیستان و بلوچستان برای کودکان خود لوازم التحریر نمی خریدند و گفتم که اکنون منتظر آمدن خیرین هستیم. در نتیجه لوازم التحریر باید به درستی توزیع شود و بین نیازمندان توزیع شود.

نکته دیگر این است که بسیاری از اهداکنندگان به دلیل مشکلات مالی ، دفاتر ارزان و بی کیفیت ، قلم های ارزان قیمت مجبور به خرید اجناس ارزان قیمت می شوند و این خود یک فاجعه است. شما داوطلب می شوید و کارهای خیریه انجام می دهید ، اما نمی توانید یک ابزار با کیفیت تهیه کنید ، یا مثلاً دو قلم به دانش آموزی بدهید که مجبور است در طول سال از یک بسته استفاده کند. برخی از این لوازم التحریر نیز به نمایش گذاشته شده است ، بنابراین می گویند ما یک بسته لوازم التحریر به آنها دادیم. سال گذشته ، ما محاسبه کردیم که به عنوان مثال ، دانش آموز در ماه چندین قلم مصرف می کند ، یا دانش آموز می خواهد قطب نما را در چند کلاس شروع کند. “ما به همه اینها فکر کردیم ، اما متأسفانه فرهنگ کار برنامه ریزی نشده بر نیروهای داوطلب و خیریه نیز غلبه داشت ، که به نوبه خود منجر به تخصیص نادرست کمک ها می شود.”

انتهای پیام